Hadlenu z Měrjowa wunjesli

von Richard Bígl

Po něhdźe sto a połsta lětach wuhnachmy z Łužicy smjerć! Ludowy nałožk wobnowichmy pjatk 21. měrca 2014 šěsć kilometrow wuchodnje wot Wósporka. Klanku słowjanskeje bohowki Morany zhotowi Karsten na zahrodźe swojeje chěže z Budyskim pomocnikom. Wužištaj k tomu drjewjanej žerdźi, sćinu, brězowu skoru a kožane paski. Po přijězdźe Sulšečanskeje Antje a jeje mandźelskeho podachu so přećeljo pohanskich wašnjow (kaž bě nas Měrjowčan pomjenował) k zazběhej swjedźenja. Na połkupje za sydlišćom, po Čornym Šepcu horje, kotraž słuša "Milčanam" z. t., sadźichu tři štomiki a dwaj kerkaj: nižozemski wjaz (Goldulme), lěsny buk (Rotbuche), jaseń, lěsku a bozanku. Naša wjera sadźenkam popřa, zo bychu derje rostłe. Do započatka swjedźenskeho ćaha přijědźe hišće Andrea z Budyskeho Serbskeho muzeja kaž tež knjeni Bergowa ze swojim susodom, tohorunja z hornjołužiskeje stolicy. Z tykowaneho domu njemějachmy k rěce daloko. Za mosćikom wotbočichmy po prudźe dele, zo njeby so hadlena móhła do wsy wróćić. Łužiscy ludowědnicy njeběchu nam k wunjesenju smjerće žadyn porjadny zapis wobrjadnych spěwow zawostajili, tuž klinčachu znajmjeńša čěske pěsnički w serbskim přełožku. Na brjoze naš hosćićel hadlenu zapali a Antje ju wužohnowa z tutoho swěta. Hdyž znamjo minjeneje zymy hižo wotpłuwaše do susodnych Dobšic (Döbschütz), přeprosy nas Antje k teptanju koła na wobrjadowej niwje. Ze zelenymi hałužkami tam a sem spěwajo, podachmy so hišće na milčanske hrodźišćo Burgberg. Při zahrodnym piću mjedowiny, jědźenju tykanca a němsko-serbskej rozmołwje dachmy swjedźenjej wuklinčeć.

Hadlena njese so k brjohej Čorneho Šepca

Noch keine Kommentare

Kommentar hinterlassen