Łužiske wobspomnjenje wuhnaća smjerće

von Leopold Haupt & Jan Ernst Schmaler

Leopold Haupt, Jan Arnošt Smoler: Pěsnički hornich a delnich Łužiskich Serbow. Akademie-Verlag, Berlin 1953, nowoćišć spisa z lěta 1841, stronje 20-21:
Jedyn slěd, kak Serbjo swojich zemrjetych z pobožnej česću zańč mějachu, wopokaza swjedźeń, kotryž hišće při kóncu zańdźeneho stotetka zwjetša cyły lud swjećiše a to tež tam, dźež hižom dawno wjac serbski njerěčachu; mój měnimoj smjertnicu, kotruž wšitcy Słowjenjo při spočatka noweho lěta, kiž so z nalěćom započinaše, swjećachu a wot čohož njedźela Laetare, na kotruž ju křesćanskim času přepołožichu, hišće nětko smjertna njedźela rěka. Tutón swjedźeń měješe so drje sprjódka na to wašnje, zo wjesna wosada hač přede wsu, hdźež morwi paleni bóchu, z prjódknjesenym swjećećom a z pócharnjami spěwajo ćehniše a k dopomnjeću na tych zemrjetych woprowaše. Křesćanskich časach dyrbješe haleńka tuteho swjećeća město zastupić a swjedźeń sam dósta druhe wułoženje. Woni mjenowachu tohlej wašnje “smjerćwuhnaće,” spalichu Čechach haleńku a Łužicach ćisnychu ju do wody. Naposledku přińdźe cyłe wašnje na dźěćacu hru a bě na žorty. Kinshajnu pola Zholerca ćehnichu njedźelu Laetare stari a młodźi ze słómjanymi pócharnjami ze wsy na tón wuwołany smjertny kamjeń, kiž wěsći stare pohanske žertwišćo je, zapalichu tam swoje pócharnje a dźěchu spěwajo domoj, stajnje te słowo wróćo: Smjerć smy wuhnali, lěćo zaso přiwjedźemy. Tak swjećeše so tónlej swjedźeń hišće spočatku 18. stotetka: potom pak je zašoł.


Noch keine Kommentare

Kommentar hinterlassen